Ogrev

Do sredine prošlog veka drvo je bilo glavni i gotovo jedini ogrevni materijal; šume su često sečene i stoga su stara šumska stabla danas vrlo retka. Dok je šume bilo više, veći broj pojedinaca, koji su se u starom kraju bavili pravljenjem ćumura, nastavio je sa tim zanimanjem i po doseljenju u ove krajeve. Sa smanjenjem površina pod šumom, koju mnoga domaćinstva nisu ni imala, drvo je bilo teško nabaviti, pa se po ogrev moralo ići i dosta daleko, u atare drugih sela (Ripanj, Rušanj i Vrčin), a bilo je i slučajeva sitnih šumskih krađa. Svako domaćinstvo je imalo drvljanik sa drvima, debljim i tanjim granjem, spremljenim za zimu. Za seču drveta, pored sekira, sedamdesetih godina pojavljuju se i male motorne testere koje su znatno olakšale rad na pripremi ogreva. Osim drveta korišćeni su i otpaci kukuruzovine i kočanke (komiljke) okrunjenih klipova kukuruza.

Posle Drugog svetskog rata drvo je, više ili manje, zamenjivano ugljem, a u manjoj meri i lož-uljem, tako da su sedamdesetih godina prošlog veka već bile zastupljene i peći na naftu, takozvane naftarice, a kasnije mestimično i grejna tela na struju. S obzirom na to da Resnik nema provedenu gasnu mrežu, grejanje gasom u ovom kraju praktično je zanemarljivo. Ovih godina, zbog visokih cena ogrevnog materijala, sve je veća upotreba drveta koje se nabavlja pri čišćenju, proređivanju i seči avalske i lipovačke šume, mada se drvo najviše dovozi iz unutrašnjosti.

S obzirom na to da ima svoju železničku stanicu, Resnik koristi ovu pogodnost za dopremanje većih količina ogreva koji se dalje distribuira manjim stovarištima ili preprodavcima ogreva.

Pre dvadesetak ili tridesetak godina bila je redovna praksa organizovane nabavke ogreva preko sindikata, no to je sada sve ređe.

Veći deo stambenih zgrada sadašnjeg naselja priključen je na internu toplanu u mestu. Oni koji nemaju vezu sa toplanom greju se individualno preko svojih kotlarnica ili drugih grejnih tela koristeći najčešće čvrsti ogrev (ugalj, drvo…) ili struju, a ređe, lož-ulje ili druge energente.

Osvetljenje

Za osvetljenje u staništu u najdužem periodu i najčešće korišćena je svetlost vatre sa ognjišta ili zapaljena cepka luča. Tokom obedovanja sofru je osvetljavala lučara (drveni stub sa postoljem od lima na kome je goreo luč). Kada nije bilo dovoljno luča, korišćena je lojanica (loj se stavlja u omanji keramički sud sa komadićem krpe ili truda) i žižak. Pravljene su i voštane i lojane sveće, kao i sveće tzv. minikerke, ali ređe, jer su i loj i vosak bili skupi, a i nije ih bilo u izobilju. Veliki tehnološki napredak u razvoju osvetljenja donele su lampe gasare, čuče i kasnije petrolejke (lampe sa čekrkom za vađenje fitilja) i fenjeri. Retko ko je imao lampe karbidnjače, nabavljane od onih koji su radili u rudniku. U to vreme gas i so su bili glavni kupovni artikli za svako domaćinstvo.

Uvođenje električne struje polovinom 20. veka potisnulo je u zaborav stare izvore osvetljenja; žižak, lojanica i lampe brzo su zaboravljeni. Danas je potrebno samo pritisnuti prekidač i dobićemo dovoljno osvetlenja na svakom mestu. Danas su svi gradovi, kao i glavne ulice i važniji objekti, i u malim mestima, osvetljeni tokom čitavih noći.