U ovoj celini opisan je Vračarski srez i sela koja njemu pripadaju, a graniče sa Resnikom. Opis se odnosi na period druge polovine 19. veka, vreme pre više od stotinu i pedeset godina, koristeći zapise Alimpija V. Bogića, ondašnjeg pisara Vračarskog sreza. Bogić nije krio da je sve to beležio upravo za nekog budućeg čitaoca. Evo, oko 150 godina posle njegovog istraživanja, ove 2013. godine, kada se intenzivnije radi na Hronici Resnika, vrlo pažljivo i sa puno interesovanja saznajemo i dolazimo do mnoštva značajnih podataka i drugih zapisa o uslovima života i rada naših predaka, verujemo, posebno zanimljivim mnogim čitaocima ove Hronike.

Resnik je, kao opština, deobom Okruga beogradskog 1856. g. pripao Srezu vračarskom. Sedište sreza bilo je u Tiršovoj br. 1 i u tom srezu ostaće do 1. septembra 1959. U istoj godini formirana je Opština Čukarica kojoj je i Resnik pripadao, da bi 1974. Resnik pripao novoformiranoj Opštini Rakovica. Kroz sve te periode resnički atar se graničio sa selima: Pinosavom, Rušnjem, Kneževcem, Kijevom, Banjicom, Jajincima i selom Rakovica. I danas je resnički atar u gotovo istim granicama kao i pre više od veka i po, kada je A.V. Bogić, sakupljao građu za svoju knjigu „Opis Vračarskog sreza“. Vreme je, međutim, učinilo svoje, te sva ova mesta vrlo malo podsećaju na sela kako ih je opisao Bogić. Neka od tih naselja potpuno su spojena sa infrastrukturom suseda, tako da praktično i ne postoje u granicama nekadašnjih atara. Najočigledniji primeri su Kneževac, Žarkovo i Banjica koji su se potpuno utopili u okruženje da praktično i nemaju nekadašnje granice, dok je Resnik toliko promenio svoju fizionomiju da su sada u ataru Resnika veći njegovi pojedini delovi: Sunčani Breg, Delovi, Brestovi, Patin Majdan, nego što je bio naseljeni deo sela u vreme opisa Vračarskog sreza.

U svom izvornom kazivanju Bogić ovako opisuje Vračarski srez i sela u okruženju resničkog atara:

Vračarski srez

„Vračarski Srez, prozvan po Vračaru, postao je 1856. godine kad je po najvišem rješenju od 2. jula V. No 922. podijeljeno drukčije na srezove biogradsko okružje; ustanovljen je za olakšicu ljudma iz sela što su blizu Biograda, i radi boljeg nadgledanja i veće sigurnosti koja treba ovuda; a sastavljen je iz sela koja su uzeta: 17 iz pređašnjega podunavskog, a sadašnjeg gročanskog sreza, i to ova: Beli Potok, Veliki Mokri Lug, Veliko Selo, Vinča, Višnjica, Jajinci, Kaluđerica, Kumodraž, Leštani, Mali Mokri Lug, Mirijevo, Pinosava, Rakovica, Resnik, Rušanj i Slanci; i 4 iz sreza posavskoga: Žarkovo, Železnik, Kneževac i Ostružnica, ali je ovo pošljednje oduzeto i opet dodato posavskome srezu 1861. godine po najvišem rješenju od 14. marta V. No 567.

Kancelarija je ovoga sreza na dvoje: onaj kraj pošav Dunavu zove se Podunavlje, a za ovaj kraj više Save kaže se Posavlje.

Granice su pak tome srezu: od istoka atari sela Boleča i Ritopeka iz gročanskoga sreza na 3 sahata od Biograda; od zapada Sava do atara sela Ostružnice u posavskome srezu na 2 sahata; od juga Avala i atari sela Zuca i Ripnja iz gročanskog sreza na 3 sahata, i od sjevera Dunav i atar varoši Biograda. Oko svega atara mogao bi čovjek obići za 20 sahata, a idući iz sela u selo krajem sreza mogao bi stići za 12 sahata.

U ovome srezu ima 20 sela. Opština 12, koje se zovu: belopotočka, resnička, velikoseoska, vinčanska, višnjička, žarkovačka, železnička, jajinačka, kumodraška, mokroluška, rušanjska i slanačka; i gledaj svaku na svoje ime.

Kuća pojedinih ljudi 1404 koje su mahom od slabe građe i skoro u svakoj ima soba, a u đekojim i više; opštinskijeh 14, koje su takođe slabe i državna jedna u kojoj je višnjički đumruk.

Duša: muškijeh 4.844, a ženskijeh 4.549, svega 9.393, među kojima ima poreskijeh glava 1.741.

Narodne vojske jedan bataljon koji se zove vračarski.

Crkve 4, koje se zovu: velikoseoska, vinčanska, višnjička i mirijevska i jedan manastir (Rakovica), a sveštenika 7, popova 5 i 2 kaluđera.

Škola 6, od kojijeh su 4 uz pomenute crkve, i tako se isto zovu, a druge su dvije: jedna železnička (sporedna), a druga mokroluška, pa i njih gledaj svaku na svoje ime; a đaka svega 178.

Mehana 24 i skoro su sve od slabe građe i inače su pojedinijeh ljudi, i u nekijem selima ima po dvije a u drugijem po jedna, samo u selima: Kaluđerici, Leštanima i Rušnju nema za sad mehana.

Đumruk jedan u selu Višnjici.

Drugijeh raznijeh mjesta i voda sa imenima gotovo 800 koja su opisana i stavljena đe treba po azbučnome redu.

Putovi su: s istočne strane carigradski, na zapadnoj šabački i na južnoj kragujevački; i sva tri počinju od Biograda.

Zemlja je više bregovita nego ravna, ali nema ni velikijeh brda ni ravnica, nego su čas mali brežuljci kao kućice, a čas između njih male ravnice kao rupe. Najveća je planina u Posavlju Avala a najveće je brdo Lipovica, a u Podunavlju Bajdina i Zabrani u atarima sela Kaluđerice i Leštana. Šume ima najviše po krajevima sreza i mahom je grmova, bukova i lipova, a rodi najviše grmova. Ravnice su najveće u Posavlju Makiš pored Save, a u Podunavlju Čekije kod vinčanske crkve i ravnica pored Dunava u ataru Velikog Sela i Vinče.

Utrine (čiste, ali neurađene zemlje) nema mnogo. Zemlja se više ore i kopa nego kosi. Najbolje su njive između brda, a livade oko voda: Dunava i Save. Najpitomija je trava oko rijeke Topčidera.

Vode ima dosta za piće, ali velikijeh rijeka i potoka nema; zato ne mogu da melju vodenice, nego na više mjesta imaju ljudi suvače, te melju. Najveća je rijeka u Posavlju Topčider, a u Podunavlju Boleč.

Vinograda ima dosta i najbolji budu u Podunavlju u selima: Vinči, Velikom Selu i Slancima, a u Posavlju u Belom Potoku i Rušnju.

Od žita se najviše sije kukuruz i pšenica i to najbolje rodi, a jede se podjednako i pšeničan i kukuruzni hljeb.

Od stoke najviše ima ovaca, a u Posavlju ima i svinja.

O svilenijem bubama rade još otprije u selima: Belom Potoku, Kumodražu, Mirijevu (najviše), Višnjici, Slancima, Velikom Selu i Vinči, a sad počinju i u drugijem. Iz Posavlja najviše se dogone u Biograd na prodaju drva, jer na ovome kraju ima više šume; a u Podunavlju opet rade i donose u Biograd, te prodaju povrće, kao: luk, kupus i drugu zelen, jer imaju dobrijeh mjesta za to.

Ljudi u ovome srezu obično rade težačke poslove, a nauci, zanatima i umještvima slabo su se odavali; zato ih vrlo malo ima pismenijeh i od zanata, a to bi sve s malo muke i troška mogli dobiti kad im je ovako blizu (štono rijek pret kućom) Biograd đe se mnogo koješta može naučiti. Nego sad su s napretkom vremena počeli i oni u ovome da napreduju ne istina najbolje, ali svakojako tako da ih ne treba mnogo kuditi.

Najstarija su sela: Vinča, Višnjica, Železnik, Kumodraž, Resnik i Rušanj, a druga postala su docnije, kad su se ljudi ovđe doselili bjegajući od turskoga zuluma i tražeći, đe je bolje i sigurnije za život i imanje.

Resnik, selo u Posavlju više manastira Rakovice u pristranku, 3 sahata od Biograda. Mjesta đe su kuće, ima za 100 dana oranja. U ovome selu ima: 69 kuća od prilične građe, 98 poreskijeh glava, a duša: muškijeh 231 i ženskijeh 265; tu je opštinski sud i samo ovo selo čini opštinu, imaju usred sela dvije privatne mehane od slabe građe. Ovo selo spada u nuriju manastira Rakovice, a u narodnoj vojsci u bjelopotočku četu; škole pak niti ima niti ovo selo kojoj školi pripada.

Granice su ataru: od istoka Ive do atara sela Rakovice i Pinosave, od zapada Plandište do atara sela Kneževca i Rušnja, od juga Babin grob do atara sela Rušnja, a od sjevera Straževica do atara sela Kneževca i zabran manastira Rakovice.

Cio atar može se obići za 2 1⁄2 sahata, a u njemu ima mjesta i voda sa imenima 56, koja se zovu: Arap-Čair, Adžijini brestovi, Babin grob, Brana, Brestovi, Velika aluga, Govedarska poljana, Goli breg, Grab, Dedini bunari, Delovi, Duboka jaruga, Duboki put, Đurin čot, Ždralova bara, Zelenjak, Jelezovac, Jelisijin brod, Kadijin Potok, Kamenac, Klen, Klik, Košnjičište, Ključevi, Krečane, Ladna voda, Lučine, Lubnjača, Mandrine, Marijine pure, Milijina krčevina, Mirkova bara, Orlovac, Padalište, Pariguz, Parlozi, Pašine njive, Pašin Bunar, Plandište, Pod Avala, Potočići (na dva mjesta), Radušnja, Rakovički potok, Raskrsnice, Ribnik, Rušanjski potok, Sikiljevac, Sinđin grob, Sovina rupa, Strmoglavnice, Straževica, Starčeva voda, Todorova jaruga, Trske i Ciganjske njive.

Putovi su: jedan na manastir Rakovicu pa preko Topčidera u Biograd, drugi u Rušanj, treći u Pinosavu, četvrti u Jajince i Rakovicu, peti u Beli Potok, a šesti u selo Kneževac.

Resničani najviše slave Nikoljdan, Aranđelovdan i Jovanjdan; preslavljaju drugi dan Vaskrsa, a krsta nose u subotu pred Petrove poklade.

Granična sela sa Resnikom

Banjica, selo u Posavlju ispod kragujevačkog puta u jednom potoku više Topčidera na jedan sahat od Beograda.

Mjesto đe su kuće, iznijeće na 30 dana oranja.

U ovome selu ima: 30 kuća koje su od slabe građe, poreskijeh glava 28, a duša: muškijeh 63 i ženskijeh 73, svega 136; ono potpada pod jajinačku opštinu; spada u nuriju manastira Rakovice, a u narodnoj vojsci u belopotočku četu; škola pak ni jednoj ne pripada, niti ima kakvog pismenog čovjeka, a mehanu ima u svojem ataru na Banjičkom Brdu.

Sav atar mogao bi se naokolo obići za jedan sahat; a u njemu ima četrnaest izvora. Banjičani najviše slave Nikoljdan, preslavljaju Pavlovdan, a krsta nose na Trojičindan.

Kijevo, mjesto u ataru sela Kneževca na istočnoj strani, oraća zemlja za 200 dana; ima izvor, koji je za dva prsta jak, a dobar za piće i nikad ne presušuje, voda s njega utječe u potok, koji tuda ide iz sela Rušnja, pa se sliva u rijeku Topčider, koja je ispod ovoga mjesta. Tu ima jedna kuća zidana, koja je sad zajedno sa zemljom g. Svetozara Nenadovića, upravitelja apsanskog u Topčideru. Kažu da je ovđe najprije bilo selo sa 12 kuća kad su se sadašnji Kneževčani doselili, pa se docnije premjestilo na sadašnje mjesto Kneževac.

Kneževac (Kneževca), selo u Posavlju u jednom potoku na 1 1⁄2 sahat od Biograda. Mjesto đe su kuće zauzima u dužinu 1000, a u širinu 500 hvata.

U ovome selu ima: 47 kuća koje su od slabe građe; 48 poreskijeh glava i duša: muškijeh 116, a ženskijeh 115; potpada pod žarkovačku opštinu; ima u sred sela dvije mehane: jedna privatna, a jedna opštinska, obje su od slabe građe.

Ovome selu popuju kaluđeri iz manastira Rakovice, a u narodnoj vojsci spada u žarkovačku četu; školi pak ni jednoj ne pripada niti ko daje đecu na knjigu.

Cio atar može se obići naokolo za 3 sahata, a u njemu ima četrdesetpet mjesta i voda sa imenima.

Kneževčani slave najviše Nikoljdan, Jovanjdan i Đurđevdan, preslavljaju sv. Tomu ujesen, a krsta nose o Aranđelovu danu.

Pinosava, selo u Posavlju ispod Avale na uzvišenoj ravnici, 3 sahata od Biograda. Ono mjesto đe su kuće iznijeće na 70 dana oranja i gornji mu se kraj zove Taborište, jer je blizu mjesta tog imena.

U ovome selu ima: 56 kuća, koje su od slabe građe; poreskijeh glava 78, a duša: 176 muškijeh i 188 ženskijeh, svega 364; čini opštinu sa selom Rušnjem; privatnu mehanu od slabe građe ima usred sela.

U narodnoj vojski potpada pod bjelopotočku četu, a školi ni jednoj ne pripada, niti odavdje ko u školu ide niti ima kakav pismen čovjek ovđe.

Oko cijelog atara moglo bi se obići za 2 1⁄2 sahata; a u njemu ima trideset voda sa imenima.

Pinosavci najviše slave Jovanjdan (zimi), Nikoljdan i Stevanjdan; preslavljaju Markovdan (po Đurđevu dne), a krsta nose u četvrtak po Trojicama.

Rakovica selo, u Posavlju niže kragujevačkog puta u potoku, dva sahata od Biograda. Mjesto đe su kuće iznijeće u dužinu 600, a u širinu 450 hvata. U ovome selu ima: 25 kuća, koje su od slabe građe, 27 poreskijeh glava, a duša: muškijeh 72, a ženskijeh 61; ono potpada pod jajinačku opštinu; popuju mu kaluđeri iz manastira Rakovice, a u narodnoj vojsci dolazi u bjelopotočku četu; ima mehanu, koja se zove Rakovička, a škole nema niti kojoj drugoj školi pripada, niti pismenijeh ljudi ima.

Oko cijelog atara moglo bi se obići za 1 1⁄2 sahat; a u njemu ima dvadesetšest izvora.

Rakovčani najviše slave Nikoljdan, a krsta nose u četvrtak po Trojicama.

Rušanj (Rušnja), selo u Posavlju na uzvišenu mjestu, na kraju sreza s južne strane, najudaljenije od sreske kancelarije (3 1⁄2 sahata od Biograda).

Ono mjesto đe su kuće iznijeće za 100 dana oranja, a dijeli se na četvoro: prvi je kraj na istočnoj strani, koji se po dolini zove Dolja, i u njemu ima 12 kuća; drugi je u sredini na pouzvišenu ravnu mjestu, te se zove na Brdu, sa 20 kuća; treći je kraj na sjevernoj strani blizu mjesta Klenja, pa se po njemu i kaže u Klenju, i tu ima 10 kuća, a četvrti je pošav k Lipovici u Pakinim šljivama na zapadnoj strani, đe isto tako ima 10 kuća.

U cijelom selu ima svega 52 kuće, koje su mahom od slabe građe, a najviše pokrivene ćeramidom, i u svakoj ima po jedna, a u većim po dvije i više soba, i pored svake skoro kuće ima po jedna ili dvije zgrade, koje zovu vajati, ali u njima slabo noćuju, nego u kući po sobama; poreskijeh glava ima 79, a duša: muškijeh 204 i ženskijeh 210, svega 414; tu je opštinski sud, pod koji potpada selo Pinosava; opštinska kuća (mala i slaba) opštinski koš, sve troje su u jednoj ogradi na ravnom mjestu u sred sela.

Ovo selo spada u nuriju manastira Rakovice, a u narodnoj vojsci u žarkovačku četu; škole pak niti ima ovđe niti ovo selo spada u drugoj kojoj školi, jer i ne daje niko đecu na knjigu. Bila je mehana, pa je prije nekoliko godina izgorjela.

U njemu ima sedamdeset pet voda sa imenima. Rušanjci slave najviše svetog Đorđija u jesen, Nikoljdan i Jovanjdan; preslavljaju Petkovicu, a krsta nose u četvrtak (prvi) po Trojicama.“