Nastanak Resnika kao naselja nije moguće precizno utvrditi. Polazeći od činjenice da je područje gde se danas nalazi osnovna škola svrstano u lokalitet iz antičkog perioda i poznog srednjeg veka, možemo zaključiti da su još u periodu Rimskog carstva postojala staništa na prostoru današnjeg Resnika. Ako uzmemo u obzir i postojanje velikog broja izvora pijaće vode, plodnu i šumovitu zemlju i geografski položaj pogodan za život, sasvim je izvesno da su ovde ljudi živeli u ta stara vremena. Ovome u prilog možemo dodati i podatke koji su prikupljani početkom sedamdesetih godina minulog veka povodom istraživanja građe o istorijatu školstva u Resniku. Stariji meštani su pričali i legende o nastanku sela, osvrćući se posebno na Staru česmu koja se nalazi u samom centru. Oni su bili složni u tvrdnji da je česma nastala još u vreme Rimljana, zbog čega su je i nazivali Rimska česma.

Istorija Beograda i okoline u tursko i austrijsko doba

Tokom vekova Beograd je bio pod vlašću mnogih osvajača. Pouzdanih podataka o ranijim naseljima i naseljenosti okoline Beograda danas nema. Jedino se za izvesna vremena, prema istorijskim podacima, može pretpostaviti gušća ili slabija naseljenost ove oblasti.

Posle smrti despota Stefana Visokog (sina kneza Lazara, 1377–1427), kada Mađari, pa zatim Turci zavladaše Beogradom, naseljenost je u beogradskoj okolini svakako mnogo opala. Odmah po osvajanju Beograda, 1521. godine turske vlasti su popisivale sva nastanjena mesta upokorenoj Srbiji radi ubiranja poreza i drugih dažbina. Od tada datiraju i prvi zapisi o postojanju sela Resnika, koje se (kao naselje) spominje u turskim izvorima još iz 1528. godine.

Sa namerom da slikovitije i detaljnije prikažemo ko je u to doba živeo u selu, šta se u njemu nalazilo i kakvi su bili životni uslovi, navodimo najranije zapise iz turskih popisa u kojima nalazimo prva saznanja o stanovnicima Resnika koji su tada plaćali porez.

Popis muškaraca kao poreskih i vojnih obveznika

U knjizi „Popis Vlaha Beogradske nahije iz 1528. godine“ dr Hazima Šabanovića, stoji:

„Resnik (Resnik), selo južno od Rakovice i sjeverozapadno od Avale.

• Đura, sin Radovca, i s njim: Đurašin, njegov sin, Dimitrije, njegov sin.
• Radovan, sin Rajčevića, i s njim: Vuk, njegov sin; Vukašin, njegov brat; Oliver, njegov brat; Nikola, njegov sin; Stojan, njegov sin.
• Radoje, sin Radonića, i s njim: Radosav, njegov brat; Vuk, njegov brat.
• Radovan, sin Radosava, i s njim: Cvetko, njegov brat; Radoje, njegov brat.
• Radica, sin Stanislava, i s njim: Stanko, njegov brat.
• Radosav, sin Vukotića, i s njim: Vukodrag, njegov brat.
• Jovan, sin Rajčevića, i s njim: Stepan, njegov brat.
• Radovan, sin Rajčevića, i s njim: pop Vuk, njegov brat; Petrašin, njegov brat; Vučerin, njegov brat.
• Vukašin, sin Rajičića, bolestan, star 50 godina.
• Vuk, sin Radosava, i s njim: Vukman, njegov brat; Vukoje, njegov brat.
• Marko, sin Radovića, i s njim: Stepan, njegov brat.
• Radoje, sin Ratkovića, i s njim: Manul, njegov sin; Nikola, njegov sin; Milić, njegov sin.
• Radovan, sin Ratkovića, i s njim: Radosav, njegov sin.
• Petar, sin Bratića. Vukašin, sin Dobrice.
• Jusuf, sin Ismaila, 30, i s njim: Skender, njegov brat.
• Hamza, sin Abdulaha, 30, i s njim: Bali, njegov brat.
• Kurt, sin Kemala, i s njim: Širmerd, njegov sin.
• Ajaz, sin Abdulaha. Mehmed, sin Abdulaha. Mehmed, sin Alađoza.
• Nikola, sin Kovača.
• Rajko, sin Došlaca.
• Đurašin, brat primićura.

Kuće, objekti i posedi

Domova 33, Tabija 24, Muslimana 5, Mukata 1. Mlin Bali-begov sa tri žrvnja radi pola godine. Mukata spomenutog sela u ruci Kučuk Bali-bega, rođaka Jahjapaše; godišnje 100 akči.

Iz pomenutih popisa, za period od 1528. do 1530. godine, nalazimo da Resnik daje ukupan prihod od 4.332 akče, od čega:

Vremenom se broj domova i stanovnika u Resniku menjao, pa u narednom popisu Beograda i okoline iz 1536. godine za selo Resnik nalazimo da ima: domova 19, neoženjenih 6, muslimana 3, nesposobnih 1.

Ovi istorijski dokumenti govore nam da su na granično područje naseljavani, pored ostalih, i Srbi sa statusom Vlaha. Budući da se starosedelačko stanovništvo dolaskom Turaka povuklo prema severu, njihova obaveza je bila i da čuvaju granice, pa su zbog toga oslobađani nekih nameta. O tome u tefteru Požeškog sandžaka iz 1545. godine piše: „Spomenuti Vlasi stanuju u pograničnom vilajetu na pustoselinama (napuštenim selima) i obrađuju ih. Neki se bave zemljoradnjom, a neki napasaju stada … Oni će biti obavezni na čuvanje i nadzor nad ovim pograničnim krajevima i na službu kada ih pozove carski ferman. Kada ne bi bilo ovih Vlaha, ovaj kraj bi bio potpuno pust.

Problem naseljavanja opustošenih krajeva Turci su rešavali i na taj način što su upadali u druge zemlje i odatle kao roblje dovodili stanovništvo i naseljavali ih u unutrašnjost svoga carstva. U pogranične krajeve carstva obično su naseljavali pravoslavno i muslimansko stanovništvo iz unutrašnjosti carstva, računajući na antagonizam između pravoslavnih Srba i katolika.

Među podacima iz tog perioda koji su nam dostupni, navodimo popis stanovnika Resnika iz 1560. godine:

džemat (zajednica) muslimana

• Lufti, sin Ejnehana;
• Derviš, sin Abdulaha; Ramazan, sin Ajasa;

džemat (zajednica) hrišćana

• Mihajlo, sin Boje, baština;
• Radovan, sin Radonje, baština;
• Nikola, sin Radosava, baština;
• Radivoje, sin Radonje;
• Subota, sin Radosava;
• Đura, sin Radonje, neoženjen;
• Vukašin, sin Borovca, baština;
• Milija, sin Radula, baština;
• Dimitrije, sin Vojina;
• Vučerin, sin Vuka, baština;
• Nenad, sin Vojina, neoženjen;
• Vidac, sin Ivaniša, baština;
• Radojko, sin Vukasa, baština;
• Radosav, sin Đure, baština;
• Radosav, sin Milka, baština;
• Jovan, sin Nikole, baština;
• Živko, sin Radomira, baština;
• Radman, sin Radenka;
• Radosav, sin Vukašina, baština;
• Milko, sin Radenka, neoženjen,
• Rajko, sin Radenka, baština;
• Damjan, sin Radosava, baština.

Resnik je tada bio čufluk Bajram-bega, sandžak-bega Srema, imao je domova 24, neoženjenih 5, a prihod je iznosio 4.256 akči, od toga:

Za vreme trajanja turske vladavine u ovom periodu Beograd sa okolinom je izmenio svoj način života. Tada se zbog važnog vojnog i ekonomskog položaja razvio u veliku varoš, a okolna sela, među njima i Resnik, imala su ključnu ulogu u njegovom snabdevanju hranom i drugim životnim potrebama.

Nažalost, i u zapisima putopisaca iz tog vremena srećemo samo sporadično pominjanje okolnih sela. Beograd je, u to vreme bio krajnji cilj mnogih putopisaca i istraživača iz Evrope, pa sela nisu bila značajna za posetu. Do njih bi putopisci dolazili usputno na proputovanjima, da se okrepe i odmore.

U drugoj polovini 17. veka jedan od putnika, poreklom Rus (1672–1686), pominje u okolini Beograda dva hrišćanska sela: Žarkovo i Repište. U drugom zapisu iz 1692. g. pominje se, jugoistočno od Beograda na Dunavu, selo Višnjica sa 800 kuća (Visgnizza 800 case). O drugim selima u okolini Beograda iz tog vremena nema pomena. Ni na ondašnjim mapama Beograda i okoline nisu označena nikakva naselja. Na jednoj takvoj geografskoj karti iz 1696. od Beograda prema Podunavlju označena je samo šuma.

Period razvoja Beograda i okoline prekinut je porazom turske vojske kod Beča 1683. godine. Posle pobede u ovom ratu austrijska vojska je, potiskujući Turke, zauzela Beograd 1688. godine. Srbi su stali na stranu austrijske vojske i dočekali ih kao oslobodioce, u velikom broju su ratovali na strani Austrije očekujući oslobođenje od turskog ropstva i tako se zamerili Turcima. Nažalost, austrijska vladavina Beogradom bila je kratkotrajna, samo dve godine. Austrijanci su se povukli iz grada već posle 1690. godine.

Kada su Austrijanci počeli da napuštaju Srbiju, srpski narod se opet našao u veoma teškom položaju. Povratkom Turaka najviše je stradala uža beogradska okolina. Ta ratna stradanja i njegove posledice snašle su i selo Resnik. Stanovnici zahvaćeni strahom od turske osvete, napuštali su selo i bežali preko Save i Dunava u Austriju. Da bi nesreća bila još veća, u to vreme je vladala i strašna bolest – kuga ili čuma, kako su je tada zvali, pa je veliki broj stanovnika poumirao.

Veliku ulogu u dizanju Srba protiv Turaka odigrao je pećki patrijarh Arsenije Čarnojević. Upravo je tada i počela Velika seoba Srba pod Arsenijem III Čarnojevićem, koja je obuhvatala teritoriju od Kosova i Metohije, pa sve do Beograda. Mnogobrojne izbeglice su stigli u okolinu Beograda u proleće 1690. godine, da bi odatle preko Save i Dunava prešli u Austriju. Srpski narod je odlazio na sever i naseljavao gradove uz Dunav; sporadično neke porodice se odvajaju od glavnog toka selidbe, naseljavajući se po drugim mestima.

Od 1690. do 1717. godine, dokle je trajala turska vlast u Srbiji, kao i ranije, najviše je nastradala okolina Beograda: „Sva sela u okolini bila su većinom pusta. Kad je prošla ratna oluja i nastao mir 1717. godine, ponovo su ih počeli zauzimati Srbi, jamačno oni koji su dotle živeli u njima, a za vreme rata bili po zbegovima ili `preko`. Po ko zna koji put, ljudi su se ponovo vraćali iz zbegova na svoja stara selišta i staništa i ponovo ih dizali iz pepela. Pored Srba vraćali su se i Muslimani i Nemci kako bi naselili nezauzeta pusta sela u okolini Beograda.“

Sudeći prema stanju kakvo je bilo u celoj Srbiji od 1718. do 1739. g. može se zaključiti da okolina Beograda u tom periodu nije imala, ili je imala sasvim malo, naselja sa srpskim stanovništvom. O tome govori i nastojanje Austrije da se Srbija i okolina Beograda nasele Nemcima, što je i činjeno. O nekom naročitom doseljavanju Srba nema ni pomena. Međutim, poznato je da su upravo za vreme austrijske okupacije (1718–1739) Srbi iz Srbije bežali u Tursku, pa su često i čitava sela ostajala pusta.

Kakvo je stanje bilo posle 1739, kada je Beograd pao u turske ruke, ne zna se gotovo ništa. Jedino se može pretpostaviti da su tada doseljenici iz Nemačke napuštali okolinu Beograda.

Za vreme Kočine krajine 1789, kada su Austrijanci ponovo zauzeli Beograd, pominju se u okolini Beograda: Višnjica – Wischnitza, Grocka – Krotzka, Avala – Avalas, Bodna Železnik – Selesnik (1792. godine). Ponovo su Turci zauzeli Beograd, i u to doba, sudeći po narodnom predanju, može se reći da su postojala sva današnja sela u okolini Beograda, izuzev nekoliko novijih koja su nastala početkom 19. veka.

Sâm kraj 18. i početak 19. veka je bilo vreme dahijske samovolje, bez vlašća, terora, pljačke, kulučenja i drugih zuluma nad Srbima širom Srbije, a posebno u Beogradu i okolini. Turci su u okolini Beograda imali vodenice, livade i pašnjake, a najbolji senokosi su bili niz Topčidersku reku, te su oni često zalazili u sela Topči der, Kneževac, Kijevo i Resnik, pljačkajući i čineći druga zla u tim selima.

Stanje u Beogradskom pašaluku stvoreno dahijskim i janičarskim terorom dovelo je do dogovora viđenijih srpskih knezova o dizanju ustanka, koji je i podignut februara 1804. godine pod vođstvom Đorđa Petrovića Karađorđa.

Za vreme tog ustanka u beogradskoj okolini postojala su sva do sada pomenuta sela, ali posle nesrećne 1813. godine u jednom periodu sva ta sela su opustela, jer je narod prebegao „preko“. Ta bežanija 1813. g. čini prekid u životu današnjih sela. Za kratko vreme posle te godine stanovnici su se ponovo vratili iz zbegova. Mnogi su i ostali u zemljama naseljenim Srbima preko Save i Dunava, ali su se neki i vratili za vreme Drugog srpskog ustanka pod knezom Milošem Obrenovićem.

Na jednoj ruskoj karti Balkanskog poluostrva, koja je verovatno iz vreme-na posle Prvog srpskog ustanka, označena su ova mesta u okolini Beograda: Topčider – Topčiderlj (docnije raseljeno), Banjica – Bane, Jajinci – Rinci; Rakovica, Pinosava – Poposava, Kumodraž – Kumoda; – Stenašinovaclj; Ripanj – Ripanlj; Kneževac – Kneževalj; Žarkovo; Prnadoclj (Prnjavor?), Železnik – Željzniklj; Resnik – Resniklj; Guncati – Gunčaclj; Rušanj – Rukkšnj; Sremčica; Ostružnica – Ostružnica; Mokri Lug – Mokriluglj; Klimenta; Beli Potok – Bilji potoklj; Zuce – Zuce; Zaklopača – Zaklopača; Vrčin – Vrčilj, Leštani – Leštane; Višnjica – Višnica, Veliko Selo; Slanci; Vinča; Boleč – Bolečlj i G. Bolečlj; Ritopek – Ratopeclj, Grocka – Grotska.

U to doba, u prvoj polovini 19. veka, postojala su neka sela u okolini Beograda kojih danas nema. To su: Klimenta – Klimen Ćoj; Kamen – Maala od Kamena; Lipa (Mezgraja) – Malo Lipe – Lipe; Prnjavor Manastirski; Bašče; Megare; Rvatsko Selo; Doljani; Časterno i dr.