Tačan datum osnivanja Streljačkog kluba u Resniku je nepoznat zbog izgubljene dokumentacije, ali se u knjizi „Istorija srpskog streljaštva“ dr Ljubomira Petrovića (prilog iz knjige, strane 119 i 120) vidi da je osnovan 1951. godine pod imenom Streljačka družina „Sedmi juli“ i da je za šest meseci postojanja okupio 112 članova. Kasnije je ime promenjeno u Streljačka družina „Resnik“, pa u Streljački klub „Resnik“, kako se i danas zove.

Osnivač i prvi predsednik je bio Živojin Žika Nedeljković. Među osnivačima bili su: Petar Nedeljković Balkanov, Milan Lukić Bugarče, Živan Lukić, Bora Nedeljković Todorov, Mire Paunović Bubika, Sveta Vićentijević, braća Živorad i Cica Tacić, i drugi …

U početku su takmičenja održavana iz vojničkih pušaka i municije zaostale iz rata koje su dodeljene streljačkim družinama, a tek kasnije uvodi se vazdušno i malokalibarsko oružje. Pucalo se na otvorenim improvizovanim strelištima u livadama prekoputa pruge u Resniku. Vodilo se strogo računa o bezbednosti tako da nikad niko nije povređen. Kasnije se vazdušnom puškom pucalo u porti u Resniku, na otvorenom. Kada je izgrađen Dom kulture, napravljeno je vazdušno strelište na samom ulazu, a koristilo se samo kada nije bilo igranki, bioskopa i priredbi, zimi, zbog hladnoće u maloj sali Doma kulture. Vojničkom i MK puškom pucalo se prvo na strelištu Mirijevo, a kasnije na Carevoj ćupriji i kod Kovnice novca u Topčideru.

Godine 1982. dodeljen nam je prostor bivše prostorije za bacanje smeća kod starog stambenog naselja u Resniku, u ulici Jelezovačkoj 2a, gde smo sopstvenim sredstvima i dobrovoljnim radom izgradili vazdušno strelište i gde i danas boravimo. Strelište je veoma neuslovno (zimi hladno, a leti pretoplo, zbog betonske krovne ploče), ali je samo naše i bezbednije je za gađanje, jer imamo automatske nosače meta, pa strelci ne moraju da dolaze do vatrene linije kako bi promenili metu.

Streljačka družina „Resnik“ (danas Streljački klub) opstala je zahvaljujući entuzijazmu svojih članova, koji su, i pored nedostatka sredstava, uspevali da se održe. Nedostatak sredstava i nerazumevanje Opštine i Grada oduvek su bili problem, a i danas se susrećemo sa istim problemom. I danas pucamo puškama starim 20-30 godina i zastarelom opremom.

U Resniku je po bavljenju streljačkim sportom čuvena porodica Nedeljković, počev od najstarijeg Petra Balkanovog i njegovog sina Momčila Moleta, osnivača kluba Živojina Žike Nedeljković sa sinovima Miloradom, Ljubodragom i Zoranom, Borivoja Nedeljkovića sa unukom Dušanom, Tome Nedeljkovića sa sinom Zoranom i drugim članovima.

Dešavalo se da na takmičenju za ekipu Resnika pucaju svi Nedeljkovići. Takođe su se zajedno na vatrenoj liniji pojavili deda, otac i sin (slika izašla u listu „Sport“ 1960. godine).

Da se bavi streljaštvom nastavlja i sestrić Živojinov, Radomir Mitrović sa ćerkom Jelenom, koja je postigla najzapaženije rezultate (dvostruka prvakinja Jugoslavije serijskom vazdušnom puškom, kao pionirka i juniorska prvakinja Jugoslavije iz vazdušnog pištolja, a bila je i član reprezentacije Jugoslavije u disciplini vazdušni pištolj).

Ekipa Resnika je postizala zapažene rezultate na opštinskim, gradskim, republičkim i državnim prvenstvima, i poznata je širom Srbije i bivše Jugoslavije u streljačkim krugovima.

Zapažene rezultate postizali su i pojedinci: Živojin Nedeljković i sinovi: Milorad, Ljubodrag i Zoran, zatim Radomir Mitrović, njegova ćerka Jelena, Borivoje Nedeljković i unuk Dušan, Milan Lukić, Zoran T. Nedeljković, Dragan Stojanović Zeka, Branislav Ignjatović, Slavko Mitrović, Tomislav Ivanović, Dragić Topalović sa sinovima Brankom i Acom, Vinko Perić, Milan Zec, Srećko Đorđević, Miško Sinanović, Braca Đorđević, Marko Tanasijević, Đorđe Čolović, Nikola Obradović, Mlađa Jovanović, Boba, Đole i drugi.

Klub je najduže vodio Živojin Žika Nedeljković od osnivanja do 1968. godine, a posle sestrić Živojinov Radomir Mitrović, i sin Živojinov Milorad, koji je i danas predsednik kluba, trener i još aktivan strelac iz vojniče puške.

Predsednici kluba su još bili i Petar Nedeljković (počasni predsednik), Sveta Vićentijević, Živan Lukić, Mire Paunović, Milutin Milojević, Zoran T. Nedeljković i Dragić Topalović.

Klub je uvek oskudevao u sredstvima (i danas), ali je uspevao da se održi do današnjnih dana zahvaljujući pojedincima koji su ulagali lični rad i sredstva.

Klub je izveo na pravi put bavljenja sportom desetine pionira i omladinaca koji su kasnije postajali pravi ljudi.

Ovu priču o istorijatu Streljačkog kluba, uz izvinjenje ako je nekog ili nešto bitno propustio da pomene, ispričao nam je po sećanju predsednik Streljačkog kluba Milorad Nedeljković, jer je dokumentacija uglavnom izgubljena prilikom preseljavanja kluba. S obzirom na to da nismo imali svoj prostor, do biltena i tačnih podataka teško je doći, jer se i sam Streljački savez Srbije selio, a nema ni podataka na internetu. (Milorad je preminuo 2014. godine, pre štampanja ove knjige, a tekst „Streljaštvo“ Odboru Hronike dostavio je 2013. godine.)